باید به خورشید پیوست

پس از مدتها غیبت (موجه یا غیر موجه ) و ضمن تشکر از همه دوستانی که در این مدت به من لطف داشتن و به این صفحه سر میزدن و عرض تبریک به مناسبت فرارسیدن عید سعید فطر٬ می خوام  بحثمو در مورد عکسهائیکه در خانه هنرمندان به نمایش در آمده بود ادامه بدم.
درسته که واقعیاتی در مورد هر جامعه ای وجود داره و درسته که ممکنه عکس های مذکور در رده عکسهای مستند اجتماعی قرار بگیرن اما نکته اینه که آیا بهتر نیست که ما در جامعه خودمون قبل از اینکه نگاه تیزبین، نکته سنج و یا مغرض هنرمندان، خبرنگاران، جهانگردان و ... مسائل و نقاط ضعف مارو ببینه و بخوان اونارو به عنوان سطح فرهنگ ما به دیگران ارائه کنن، با وسواسو دقت بیشتری به عملکرد خودمون نگاه کنیم و سعی کنیم در هر زمینه ای در نهایت کیفیت و زیبائی کار خودمونو انجام بدیم .
مضاف بر اینکه یک واقعیت بزرگ هم وجود داره و اونم اینه که اگر زیبائیهای خاک و وطن ما از زشتیهاش بیشتر نباشه، مطمئنا کمتر هم نیست اما چرا در بیشتر و بهتر نشون دادن این زیبائیها اقدامی نمیشه و یا تلاشی برای حفظ و زیاد شدن نکات و ویژگی های خوب و قشنگ جامعمون همه گیر و فراگیر نیست؟ این مسئله ای بود که من درصدد طرح و پرسش اون بودم و هستم .
راستی در پست های بعدی میخوام راجع به سریالهای ویژه ماه رمضان بنویسم. امیدوارم که شما هم همراهی کنید.

شاید دو هفته پیش که در مورد فراهم آوردن غیر عمدی صحنه هایی برای عکاسان و فیلمبرداران مغرض غربی صحبت کردم عده ای منو به تندروی و بد بینی محکوم کرده باشن اما باید بگم که در طی همون ایام در یکی از گالری های خانه هنرمندان به یاد یک عکاس سوئیسی٬ نمایشگاه عکسی برپا شده بود که ....

پ.ن: به دلیل تاخیر و بی نظمی پدید اومده در روند به نمایش گذاشتن آلبوم هفتگی و به احترام زحمتی که خانم افتخاری کشیده بودن٬ به زودی بقیه مطلب رو همراه با تعدادی عکس مرتبط آپ میکنم.