بعد از گذشت چهارسال از ششمین دوسالانه٬ بالاخره هفتمین دوسالانه نقاشی افتتاح شد. احمد اسفندياري، قديميترين هنرمند نقاش مدرنيست ايران، با قامتي خميده و دستاني لرزان، قيچي آغاز دوسالانه را بهكار گرفت و چراغ دوسالانهاي را كه به چهارسالگي رسيده بود، روشن كرد.
بازدید از این نمایشگاه که به قولی انعکاس تحولات هنر نقاشی ما در فاصله بین دو بینال است بسیار جذاب و دیدنی بود. نکات جالبی در این دوره به چشم می آمد که انجام کارهایی بسیار قوی توسط جوانان از آن جمله بود. در همین خصوص دکتر آیت اللهی٬ دبیر این دوسالانه نیز٬ در سخنرانی خود گفت که"در داوري آثار ارسالي اعضاي هيئت داوران متفقالقول به اين نتيجه رسيديم كه آثار هنرمندان جوان ايراني كيفيت بسيار بهتري نسبت به آثار هنرمندان ديگر كشورهاي دنيا دارد و آثاري در اين دوسالانه شاهد بوديم كه در حد واندازه آثار استادان نقاش اروپايي و غربي بود."
البته از نظر من نکته قابل توجه دیگر٬ محتوای آثار ارائه شده در این نمایشگاه بود که در این زمینه باید بگم که با تنوعی از رنگ های گرم و زنده و سوژه هایی که به نسبت دوره قبل شادتر و امید دهنده تر بودند٬ روبرو هستیم و به نظر می رسه که هنرمندان از زیبا نشون دادن پلشتی ها و پلیدی ها دست کشیدن.
از کامران عدل -یکی از هنرمندان بزرگ عکاسی ایران- طی گپ کوتاهی نظرش رو در مورد آثار به نمایش درآمده پرسیدم که گفت:...
ادامه مطلب
و زحمت دانشجویان خوبم که انصافا همکاری کردن)٬ خوب زحمت روابط عمومی الکترونیکشو (!) خودم به عهده می گیرم ولو به ضررم تموم بشه. (ظاهرا اینم از همون مصادیق کوتوله بازی و این حرفاست که اجباری شدن وبلاگ نویسی دانشجویان دانشگاه مصر در صدر خبرهای مخابره شده به جهان قرار می گیره و حتی در بخش های خبری رسانه های صوتی و تصویری خودمون به کرات اعلام میشه اما در اینجا استادی که بی توقع کار می کنه بایکوت میشه)...
